"Şu Bizim Büyük Ülkemiz!.." Amerika'da yetişmiş Türk kökenli bir gencin, küçük noktalardan hareketle, Amerikan toplumundaki çelişkileri irdeleyişini anlatıyor. Milyonlarca insanın hala "Amerikan Rüyası" olarak gördüğü bu devasa ülkenin, eğitim sisteminden tutun da Birleşmiş Milletler'de sergilediği tavra kadar pek çok konuyu, "içeriden ve objektif bir gözle" ele almış ve bunları cesurca kaleme dökmüş... Her geçen gün bu kitapta ele alınan konuların sonuçlarıyla, "tüm dünya insanlarının" başının daha fazla derde girdiği, beyinlerin yönlendirilip en basit doğruların bile gözden kaçırıldığı bir ortamda, "Şu Bizim Büyük Ülkemiz!.." bize, hikâyede olduğu gibi "Kral Çıplak!" diyor.

Bazen gerçekler, "büyük doğrular ve büyük sözlerin" arkasına sığınanlarda değil aksine kalabalıktaki küçük bir çocuğun bağrışında gizlidir... Bu çığlık, kenara itilmiş / ittirilmiş, görmek istenmemiş / istetilmemiş doğruları, gerçekleri tüm çıplaklığıyla önümüze koyabilir!   

KARAPARA AKLAYICILARI
Jeffrey Robinson

"Bu kitabı hemen alın." / Financial Times"
Robinson bir kez daha gerçeklerin kurguyu geride bıraktığını ispatlıyor." / The Times

"Jeffrey Robinson her şeyi aydınlatıyor... Bir çok heyecanlı öykü anlatıyor..."
Sunday Telegraph

TÜRK SİNEMASINDA
FİLM MÜZİKLERİ
Akın Ok

Akın Ok'un kitabı daha önce hiç değinilmemiş bir konuya ışık tutuyor.
Kitap sadece film müziklerini konu almıyor. Aynı zamanda
Türk Sineması'nın dünya sineması karşısında bulunduğu noktayı, endüstrileşememesini, içinde olduğu krizi de tartışıyor.

Türkan Şoray, Lütfü Akad, Atıf Yılmaz, Ömer Kavur,
Burçak Evren, Atilla Dorsay, Nedim Otyam, Fahir Atakoğlu, Cahit Berkay
kitapta yer alan isimlerden sadece birkaçı.

Kadınların birinin adı Shura, yani Haroşa, yani Beyaz Rus. Diğeri ise Elena yani Nataşa, yani Kızıl Rus. Shura 1920'lerin İstanbul'una votkayı, kısa saçı ve Troyka'ların sesini taşıdı. Devrim kaçkınıydı. Âşıktı, umutsuzdu ve yorgundu. Yetmiş yıl sonra bu kez Elena taşıdı, İstanbul'a Rusya'nın kokusunu. Sosyalizmden kapitalizme geçişin bedelini bedenini satarak ödedi. İkili aşklara, yeryüzü cennetlerine inanmayacak kadar yorgundu, umutsuzdu.

Kısacası tarih yazılırken kadınlar iki kez ağladı.

...Gerçek rakamını hiç bir zaman öğrenemeyeceğimiz binlerce insan,
insafsız medya ve politikacılarımızın kurbanı olarak öldüler.
Burada ölüm ile kastettiğim yalnızca sayısız kişinin fizyolojik ölümü değil;
ölüm, aynı zamanda bir halkın var olması temelinin artık bulunmadığı,
milyonlarca insan için insancıl şartlarda bir geleceğe dair
ümidin bulunmadığı anlamındadır...